به یمن بازگشت مسافر آفتاب امام خمینی (ره)

 

خنیا گر بهار

خورشید مرده بود وزمستان سیاه بود

خاک زمین کنایه ای از اشک وآه بود

آزاد مردها در پای سلسله

رو به زوال قافله ای پشت قافله

زهرا به دیده نشان کرد چشم را

نخ های بخیه دوخته لب های خشم را

مرغان سینه سرخ به کنجی شکسته بال

فریاد اعتراض اسیر سیاه چال

دژخیم را هر آینه فولاد پنجه بود

دالان مرگ زیر هجوم شکسته بود

بسی رنگ ها زچهره ی مردان گریخته

بسی ناخن کشیده به سردابه ریخته

مردی به رنگ سرب که خصم شکوفه بود

خاک زمین مقدمه ی شهر کوفه بود

مردی رسید ،با دلی از انتقام پر

مردی خشاب سینه اش از تفنگ پر

مردی به سرو طعنه زده قد وقامتش

قد وقامتی به وسعت صبح قیامتش

مردی که در دلش حس انتقام داشت

تیغی چو ذوالفقار علی در نیام داشت

مردی که خفته گنج ازل در دفینه اش

خم در نگاه ومی به دل ونی به سینه اش

مردی که عاشق جدل و کارزار بود

مردان کارزار از او کار، زار بود

آمد دلیل صبح شود در کرانه ها

خنیاگر بهار وامیر ترانه ها

آواز کرد آیه به آیه بهار را

آلاله کاشت دامن شوره زار را

او یاد داد عاشق مردانگی شویم

سودائیان مسند دیوانگی شویم

او گفت زخم پنجره ها باز کردنی است

زخم عمیق حادثه آواز کردنی است

او گفت شعر خشم وجنون شعر گفتنی است

یعنی شکوفه های شهادت شگفتنی است

مهرآسا پروینی