رونق مجدد چهار سالانه روستاها

به گزارش صدای سراب, داور سلیمی طی یادداشتی نوشت: وستاها سکونتگاههایی کوچک و غریب هستند، که در پیرامون شهرها در فواصل دور و نزدیک واقع گردیده اند. فضای سکونتیِ ویژه و محدودیت امکانات رفاهیِ روستاها سختی های فراوانی را به ساکنان خود تحمیل نموده است. ساکنان روستا، انسانهای سخت کوش، با اراده و یکرنگ هستند. کار، تلاش و رسیدن به نتیجه، اولین الفبای آموزشی روستازادگان در بدو تولد می باشد.
شکاف طبقاتیِ تاریخیِ موجود بین روستا و شهر، دل پاک روستائیان را بیش از کم آبی سالهای خشکسالی می آزارد. حاکمیت نگاهِ از بالا به پایین، دردِ مستمر جوانان روستا در ارزیابی جایگاه اجتماعی می باشد.

ندرتاً اتفاق می افتد کسی جهت احوالپرسی و اطلاع از کمبودهای زیستی و معیشتی روستائیان، مهمان این مردمان مهمان نواز گردد. اما طبق یک رویداد چرخشی، هر چهار سال یکبار این مردمان مهجور به شدت محبوب دل می گردند.

مسافرانی آشنا و ناآشنا از دور و نزدیک با دنیایی از مهربانی میهمان خانه های بی پیرایه و کوچه های گِل آلودِ زمستانیِ مردمان دهات می گردند. ا

هل روستا به نسبتِ آشنایی با میهمان و شخصیت اجتماعی و عقیدتی صاحب خانه دورِ او جمع شده و گوش به خوش گویی های مهمان می سپارند. آنگاه مهمان بر دردِ دلِ حاضران دست مهربانی گذاشته و از نداشته ها، حقوق تضییع شده و محرومیت هایشان سخن ها می گوید. با لحنی تند از دستان زمخت، پینه بسته و ترک خورده پیرمردی می گوید که سیب زمینی هایش در انبار لهیده شده اند.

حلالِ مشکلات، بیکاری جوانان را برجسته کرده و دیگران را عامل وضع موجود معرفی می کند. میهمان از دردهای فراوانِ نهان و آشکار حاضران و غایبان گفته و به ناگاه تنها دردِ خود را دردمندانه تر بیان می کند. “اگر به من اعتماد کنید و رای بدهید، آنگاه …” .
حالا مهمان به نامزدی انتخابات مجلس تغییر نام  داده و جهنمی از وضع موجود را که به حاضران توصیف نموده بود؛ در تحقق “اگر” و “آنگاه” خود به بهشتی آرمانی تبدیل می کند. کارخانه، جاده، راه آهن، امکانات، و هزاران پروژه جدید تعریف، اجرا و به بهره برداری می رسد.

مهمان دستیابی به تمامی آمال و آرزوهای اجتماعی را در گرو انتخاب آگاهانه و روانه ساختن فردی شایسته به مجلس می داند؛ سخنی عقلی و منطقی که مورد تایید همگان قرار می گیرد. البته، آن شخصِ شایسته یِ موصوف، از نگاه ظریف و مسئولیت مدارانه یِ تک تکِ مهمانان کسی نیست جز شخصِ خودشان؛ هر چند این موضوع از نظر حاضران حمل بر خود ستایی مهمان نیست. او می گوید و همه نگاه می کنند، سخنرانی در مدت زمان کوتاهی با هزاران امید به آینده تمام می شود، شیرینی صرف شده و نامزد انتخابات، روستا را با اخذ قول مساعد از حاضران ترک می کند.
و فردا، مهمانی جدید در همان خانه و یا در خانه ای مجاور با همان مستمعان و همان سخنان دیروز با زبان و لحنی دیگر.
روستائیانِ مهمان نواز دل هیچ مهمانی را نمی آزارند. در بدرقه مهمان، تنها رای ارزشی خود را با احترام و تکریم تقدیم او می کنند؛ و به امید تنویر ابهام تفکیک مرز شرح وظایف دولت و مجلس، منتظر مهمان فردا شبِ روستا می گردند.
من نیز در پایان به برآیندِ رفتار مردمانی نگاه می کنم که در خلوتِ سکوت عالمگیرِ شب زمستانی روستا، با تشریحِ خیالِ بازیگرانه یِ مهمانان، در جمع دوستانه خود عالمانه عشقبازی می کنند.
انتهای پیام/ص