فیلمی که باید به احترامش ایستاد + عکس

به گزارش صدای سراب به نقل از اتاق خبر, معرفی و توضیح فیلم «ایستاده در غبار» کار سختی نیست. شاید در حد یک جمله: «آخرین روزهای زمستان» مهدویان را دیده‌اید؟ حاج‌احمد متوسلیانش! با همان کارگردان و همان تهیه‌کننده و همان سبک.

یک مستندداستانی شگفت و خیره‌کننده که با دقتی اعجاب‌انگیز به بازسازی خلاقانه و دقیق همۀ آنچه پرداخته است که دوست داریم از حاج‌احمد بدانیم. از آن دست آثاری که اگر بشنویم (که شنیدیم) کارگردانش دوی آن را ساخته، به رغم تجربه‌های ناموفق بسیارِ سری‌سازی، احساس ملال نمی‌کنیم؛ و اگر بشنویم سۀ آن را و چهار آن را و پنج آن را…

همه‌چیز در این مستندداستانی سر جای خودش ایستاده است. هم قهرمان داستان با پرداختی واقع‌گرا و باورپذیر، با همۀ وجوهش به بیننده معرفی می‌شود و هم این معرفی با بیانی سینمایی لباسی برازنده از جنس پردۀ نقره‌ای را بر تن می‌کند.

ایستاده در غبار از آن دست آثاری است که نه به عنوان فعالیتی هنری و تفننی، که به عنوان اقدامی ملی در ثبت بخشی از هویت این کشور ضرورتی استراتژیک دارد. «ایستاده در غبار» اتفاق مهمی در سینمای کشور است که باید بارها تکرار شود و ادامه یابد. «ایستاده در غبار» اثری که است که دلت می‌خواهد به جای نقد و تحلیل و تبیین، فقط به سازندگانش دست مریزاد بگویی و در آغوششان بکشی.