به گزارش صدای سراب به نقل از قدس انلاین,حضرت رضا (علیه‌السلام) در مسیر حرکت به سوی خراسان پس از نیشابور با همراهان بیرون آمده و به سوی مرو حرکت کردند. در مسیر راه به روستایی که «ده سرخ» نام داشت رسیدند. شخصی عرض کرد: «ای پسر رسول خدا، وقت ظهر فرارسیده است. امام رضا (علیه‌السلام) همان لحظه از مرکب پیاده شد، برای وضو آب طلبید، گفتند: همراه ما و در اینجا آب نیست. آن حضرت با دست مبارک خود خاک نقطه‌ای از زمین را کنار زده، ناگاه از همانجا چشمه‌ی آبی پیدا شد. پس حضرت و همراهان از آب آن وضو گرفتند و اثر آن چشمه تا امروز باقی است.
حضرت رضا (علیه‌السلام) و همراهان، پس از نماز از آنجا به سوی مرو حرکت کردند تا به سناباد نزدیک نوغان رسیدند. در آنجا کوهی بود که از سنگ آن می‌تراشیدند و دیگ درست می‌کردند، حضرت رضا (علیه‌السلام) به آن کوه تکیه نموده و چنین دعا کردند: «اَللهُم اَنفَع به وَ بارک فیما یَجعَل فیه وَ فیما ینحت مِنه؛ خدایا؛ به این کوه نفع ببخش و به آنچه در (ظروف) آن می‌نهند و از آن میتراشند، برکت ده.» آنگاه به سنگ تراش ها فرمودند: چند دیگ برای آن حضرت درست کنند، آنها دیگ هایی تراشیدند، پس امام فرمودند: «غذای مرا با این دیگ ها فراهم کنید».
از آن روز مردم توجه بیشتر به درست کردن دیگ ها و ظروف دیگر از سنگ آن کوه پیدا کردند و به برکت دعای حضرت رضا (علیه‌السلام) برکت و سود بسیار نصیب آنها شد.
در بخش دیگری از این سفر آن حضرت مکان دفن خویش را به یارانشان نشان می دهند و می فرمایند: قبر من در این مکان قرار می‌گیرد و بزودی خداوند این مکان را محل رفت و آمد شیعیان و دوستانم می نماید. سوگند به خدا هیچ کس از آنها مرا زیارت نکند و سلام بر من ننماید مگر اینکه در پرتو شفاعت ما خاندان رسالت، مشمول آمرزش و رحمت خدا قرار می‌گیرد.
منابع:
۱- عیون اخبار الرضا، ج ۲: ۱۳۳، ۱۳۶-۱۳۷٫
*محمدی اشتهاردی، نگاهی بر زندگی امام رضا (ع): ۹۳-۹۴٫
