طرح سوگواره بصیرت عاشورایی در سراب برگزار می شود

حسین توصدر سمایی جهان تو را نشناخت

چنانکه بودی وهستی چنان تورا نشناخت

بگو چه راز نهان داشتی به سینه ی خویش

نیوغ کل زمین و زمان تو را نشناخت

تو از تبار زلال ستارگانی چون

از آن فروغ تن خاکیان ترا نشناخت

چگونه از گذر عاشقان گذر کردی

نگاه نرم پر پرنیان ترا نشناخت

براق معجزه ات عرش وفرش می پیمود

پیمبرا ،محک کافران ترا نشناخت

به غایت از هدفت گفته اند هزاز هزاز

ار آن هزاریکی هم عیان ترا نشناخت

چه اوج با پر بشکسته داشتی با خون

که لحظه های بلند آشیان ترا نشناخت

به گسترای زمان پر گشوده بودی چون

خدنگ صید صفت پر زنان ترا نشناخت

چه قتلگاه به محراب عشق افتادی

به سجده بودی وسنگ سنان ترا نشناخت

به دشت واقع پرپر شدی شقایق وار

حضور عاطفه ی باغبان ترا نشناخت

عجب خزان شده بودی به پیش غنچه وگل

که در میان بهاران خزان ترا نشاخت

هنوز هم بدنت تکه تکه می گردد

کسی به جز نفس آسمان ترا نشناخت

یکی غریب ترا خواند ودیگری تشنه

یکی به بُعد کلام وبیان ترا نشناخت

کسی به نیزه سُرود وکسی به سم ستور

چه میهمان چه مکان میزبان ترا نشناخت

کسوف کلی وآن آسمان گرد آلود

ای آفتاب روان نیزبان ترا نشناخت

فریب خورده بماند در حیرتم که چرا

فقیه ی پینه جبین زر ستان ترا نشناخت

بریددست ترا تیغ دست نا پاکی

نگویم اینکه دگر ساربان ترا نشناخت

به پای صدق بمان در حریم دل «عاقد»

چه باک از اینک فلان وفلان ترا نشناخت